Wikipedia

Arama sonuçları

9 Mayıs 2018 Çarşamba

Anneler Günü


Annem sağ iken de hüzünlendiğim bir gündü aslında. "Bir gün onu kaybedeceğim" korkusunu bana yaşatırdı her zaman. Annesini kaybetmiş ve hatta hiç tanıyamamış çocukları düşünürdüm televizyonda "annenize ne aldınız?" diye soran reklamlara baktıkça.

Sonra varlığına şükrederdim canım annemin. Ne kadar şanslı olduğumun farkına varır, gider sarılırdım boynuna, kokusunu içime çekerdim. Kokusu... Annemin kokusu... Çiçek desem değil, şeker desem değil, anne kokusu işte... Hani içine öyle güven dolduran, varlığını tamamlayan, sıcacık olan. "Kokunun da sıcağı mı olur?" demeyin, olur... Şu an burnumda tüten o koku, sıcacıktı.

Anneler gününün başlangıcı da bu hasreti ve bu hüznü barındırmıyor mu zaten? Bir çocuğun annesinin ölüm yıldönümüdür, anneler günü aslında. Onu hatırlamak, yad etmek istemesidir. Bu yüzden hüzünlü bir gündür, es de geçemeyiz bugünü ama çok da karnaval gibi kutlamaya gerek yok bence.

Ben otuz beş yaşında annesini kaybetmiş halimle hüngür hüngür ağlarken, çok küçük yaşta anne şefkatinden yoksun kalmış bebeler ne yapar acaba bu günde? Damla'yı düşünüyorum, bana bir şey olsa...? Yok yok düşünmek bile istemiyorum. Kızım olunca ölümden de korkmaya başladım... Annelik böyleymiş işte.

Bu annemsiz geçirdiğim ikinci, Damla'yla geçirdiğim ilk anneler gününde böyle karmaşık ruh halindeyim. Annem öldüğünden beri hep böyleyim zaten. Her mutluluğumda biraz da hüzün barındırıyorum. Mutluluklarım da hayatım gibi eksik hep.

Annesizlik çok zor! Böyle günlerde de zor, diğer günlerde de.  Genel olarak annesiz hayat çok zor! Bu durum, bugünde hatırladığım, düşündüğüm, dile getirdiğim bir şey değil. Benim aklımda hep olan bir gerçek. Annesizlikten yakınmadığım bir günüm yoktur herhalde.

Bu yüzden annesi hayatta olanlar, biz öksüzleri boşverin, koşun gidin annenize doya doya, koklaya koklaya sarılın. Hayat çok kısa, birlikte kaç anneler günü kutlayacaksınız ki? bir düşünün. Ben bilebilir miydim 2016 Anneler Günü'nün birlikte geçirdiğimiz son anneler günü olduğunu? Ona aldığım son hediyenin ütü olacağını ve hiç kullanamayacağını?

Bir de ben anne olamayan ama içinde bu duyguyu dibine kadar taşıyan, yavrularına hasret kalan ya da evlatlarını yukarılardan bir yerlerden izleyen tüm melek anneleri de anmak ve sevgiyle kucaklamak istiyorum.

Ve canım annem... O burnumda tüten kokunu içime çeke çeke hasretle öpüyorum seni. Seni çok seviyorum canım annem. Anneler günün kutlu olsun!

Bir gün kavuşmak dileğimle, seni çok özledim...

15 yorum:

  1. Mutlak ölüm yoktur.Eminim sizin enerjini hissediyordur ve iyi olmanızı istiyordur.Sevgilerimle :)

    YanıtlaSil
  2. Şimdi annem yanımdayken ben de aynı şeyleri hissediyorum. her zaman arayıp halini hatrını soruyorum, beraber daha çok vakit geçirmeye çalışıyorum. ama aklımın bir ucunda bir gün o olmazsa var. ne demek istediğini çok iyi anlıyorum. anne kaybının acısını hiçbirşey telafi edemez, biz çaresiz insanlara buna katlanmak düşüyor ne yazık ki..

    YanıtlaSil
  3. ayyyyy burnumu sızlattın kıyamam yaaa.

    YanıtlaSil
  4. Annenizin Mekanı cennet olsun inşaallah 😢
    Ben de 16 yaşımda babamı kaybettim 😢
    Canından can gidiyor...Ama yaşam devam ediyor..
    Rabbim evlatlarımıza sağlık sıhhat versin, bizi de onların başından eksik etmesin inş 🙏

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amin... Sizin de başınız sağ olsun.

      Sil
  5. üzdün Dilekçim , ama olsun sağ iken kıymet bilenlerden olduğunu düşünüyorum , Allah evlatlarınla daima mutlu etsin :)

    YanıtlaSil
  6. ya ben buraya yorum yapmadım mı ki ya , oysa yaptım diye hatırlıyorum :((

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yapmışsın da ben geç gördüm :) Teşekkür ederim canım, cümlemizi...

      Sil
  7. Blogları dolaşırken okudum yazınızı:(((
    Anne başka bir şey. Çok duygulandım😥

    YanıtlaSil
  8. Çok güzel ifade etmişsin Dİlekcim gerçekten her an eksikliğini hissetiğin içini sızlatan bişey annesizlik. Ben daha erken kaybettiğim için heralde bir çok şeyim eksik nerdeyse hç bişeyimi göremedi bu çok çok daha acı biliyormusun. Zamanla anne kokusu bile kalmıyor en çok da ona üzülüyorum. 20 sene dile kolay onsuz geçmez dediğim koca 20 sene geçti de deldi de geçti.
    Bİr gün kavuşmak dileğiyle bize de yazılan kader böyle imiş yapacak bişey yok :((

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öyle canım, insan böyle durumlarda çaresiz kalıyor işte. Şİmdi ben ne desem seni teselli edemem biliyorum. Allah annelerimize rahmet eylesin, mekanları cennet olsun diyebilirim sadece. Bir de evlatlarımızı da bize bağışlasın, bizi de onlara... Her özel anlarında yanlarında olalım, torunlarımızı da görelim hatta biz büyütelim,Yaşlı birer bunak olana kadar ayrılmayalım onlardan :) (bunu çok yaşamak istediğim için değil, çocuklarımız da bizim yaşadığımız acıyı yaşamasın diye istiyorum)

      Sil