Wikipedia

Arama sonuçları

12 Aralık 2016 Pazartesi

18

Tahmin ettiğin gibi yemekle başım dertte. Yemek yapmayı hâlâ sevmiyorum, ama üzülme çoğunlukla Gökhan yapıyor aç kalmıyoruz, Ali'yi de çağrıyoruz bazen. Ben de geçen gün ilk kez zeytinyağlı taze fasulye yaptım. Senin önceden hazırlayıp derin dondurucuya attıklarınla. Ödüm kopuyor onlar -senden bana kalanlar- bitecek diye.

Sen bana anlatmıştın ama ben o zaman seni kulak arkası yapmıştım, o yüzden yaparken Aysel teyzemi arayıp ona sorma ihtiyacı duydum. O da tüm malzemeyi zeytinyağıyla, soğan ve azıcık domatesle birlikte tencereye attığını ama senin önce soğanı zeytinyağı ve domatesle kavurup fasulyeyi sonra attığını söyledi. He" bi de fazla su koyma" dedi.

Ben tabi ki senin yaptığın gibi yaptım. Yaparken de senin bana anlattığın yemek tarifini hatırladım. Sonunda bana demiştin ki "Yemek yapmak aslında çok kolay, hepsi aynı şekilde pişiyor. Önce soğanı, eti ya da kıymayı kavuruyorsun, sonra malzemeni atıyorsun"

Ben de öyle yaptım işte! Aysel teyzemin uyarmasına rağmen suyunu biraz fazla kaçırmışım ama oldu. Gökhan ile Ali "Hazır fasulyelere bir soğan doğramak için 1 saat teyzesiyle konuştu"  diye dalga geçse de her ikisi de yedi ve beğendi. Seninki gibi olmadı ama olacak; suyunu daha az, şekerini daha çok koyacağım gelecek sefer.

Su demişken, geçen gün evi su bastı. Ben oturup ağladım. Aslında ağladığım ıslanan halılar değildi, onları zaten yıkamaya verecektim, yeni oldukları için tüylerinden kurtulmak istiyordum. Ağladığım sendin annem. Konuyu nasıl sana bağladım bilmiyorum ama beni susturmaya çalışan Gökhan'ın boynunda dakikalarca ben annemi çok özledim diye ağladım.

Bunları burada anlatıyorum ama sen bizi aslında hep izliyorusun değil mi? Yani ben buna inanıyorum. İnanmasam yaşayamam ki... Yani bi düşünsene, sensiz... senin şefkatin, kokun, sesin, kahkahan, ellerin, ve o ellerle hazırladıkların... bunların hiçbiri yok... Bunlar olmadan nasıl yaşanır ki?

4 yorum:

  1. Ahh Dilekcim ahh canın çok yanıyor biliyorum ve bütün kelimeler kifayetsiz onu da biliyorum kendimi sakinleştirmek için ben hep neyi düşünürdüm biliyormusun? Annem olsaydı beni bu kadar ağlarken görse çok üzülürdü ve emin ol ki onlar bizi görüyor "the ghost" filmi gibi düşünürüm hep. Onlar bizi görüyor hatta ağladığımıza çok üzülüyorlar ama bizi teselli edip dokunamıyorlar. Belki de dokunuyorlardır biz hissedemiyoruz. Ağlayacaksın elbette ama kendini heder etme hasta olursun çok üzüntüden Allah esirgesin. Onlar bizi görüyor annenin üzülmesini istemezsin değil mi?
    Artık ona vereceğin en güzel hediye Yasin-i Şerif. Bol bol oku ki huzurla yatsın, yattığı yer nur olsun...
    Sımsıkı kucakladım seni keşke yakın olsaydık gelir omuz olurdum sana inan...

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Kucaklamanı hissettim güzel yürekli anaç insan.

      Sil
  2. Hayat bizi ne acılara alıştırıyor görüyor musun? Babamı kaybedeli 6 yıl oldu.. Bense sanırdım ki ona bir şey olunca ben de yaşayamam.. Ama hayat devam ediyor.. Yaşıyorum işte.. Eskilerden bir sahne ara sıra gözüme takılırsa, orada hayatı durdurup biraz kalmak istiyorum. Bakıyorum özlemle.. Sonra o sahne de gidiyor.. Sonra yattığı yerde huzur bulacağı hissi rahatlatıyor içimi. Onun için seviniyorum.
    Allah rahmet eylesin anneciğine.. Seni emin ellere teslim etmeden gitmedi.. Yuvanda mutluluklar diliyorum.

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Nahideciğim teşekkür ederim, senin de babacığın için Allah'tan rahmet diliyorum.

      Sil